Nuech de Nadau (Sus n’eidèia de Joan Francés Vignaud de l’IEO Lemosin, auvit a l’emission « Meitat chen meitat pòrc », entrevistat per Nicolas Peuch.)
Sabetz, brava gent que las bestias parlen, la nuech de Nadau (E que podem las comprener,de segur) ?
Questa nuech de Nadau, tota la familha dau Liunard de Senta Godela era partida a la messa de mianech au vilatge.
Tota la familha, manca lo Liunard : avián talament bien revelhonat, ripalhat e tintonat que lo tipe s’aviá revirat los budeus e aviá ’na foira carabinada. De tant qu’aguet pas lo temps de ’chabar de ’ribar aus cagadors au fons dau vargier e se ’restet a l’estable : l’escor dau fumarier fará ben l’afar !
Endonc quand aguet fach son afar, lo maucòr lo prenguet, ’n’enviؘá de durmir tarribla : eu arpiet sus lo chambarat e vos promete que prenguet pas long de temps per s’endurmir sus queu tant bon fen de luserna.
Lo resta de la familha s’avián ’bilhat de diumenc, avián ben esperat lo Lionard un moment, avián credat alentorn de la maison, mas coma l’ora enançava e que sabián que lo curet començava totjorn tanleu lo darrier dindinament de mianech, avián engulhat lo chamin dau vilatge. E subretot…. quand avián vut lo Liunard se levar de taula en fugir en ziga-zaga, avián compres que deviá pas èsser d’ataca per se chamjar en diumenc leu-leu e per anar sur l’ora a la messa !
Quò fai que… Liunard durmiá a plenas banas sus la barja. Justament, a perpaus de banas, qu’es un bramadís que l’esvelhet tot parier, e eu tornet coneitre un de sos dos buòus, lo Roge :
- E ben, mon paubre Fauvet, quand i’ pense que passat-deman nos vam menar nòstre mestre
en terra…
(lo Fauvet) – E, mon paubre… me’n parla pas, quò me fai malaude nonmàs que d’i pensar !
Lo Liunard penset d’en prumier qu’aviá raibat, mas quò li faguet granda emocion tot parier… e se carculet que sa mair li aviá dich un jorn que la nuech de Nadau, dins l’ora de la messa precisament, la gent podián comprener çò que disián las bestias. Mas pffff… son de las bestias, som pas oblijats de creure tot çò que ditz ’na bestia, tot parier !
E coma se sentiá plan galhard per davalar de sa barja aura…. Mas vai te far fotre : queraque aviá pas completament tornat dins son èsser o ben tot un barrolon de l’eschala se desviret : eu partiguet en arrier e s’esvenlet sus la sòla plan dura de l’estable : se casset la barra dau còu dau plan còp ! ’Fectivament coma anonçat, l’en-passat-deman sur lo chamin dau cementari de Senta
Godela, los dos buòus tiravan la chareta per fin de menar a sa tomba la caissa de lor mestre.
Moralitat : La bestias parlen la nuech de Nadau, mas i a pas besunh de sapcher çò que ’las que disen !

Vocabulari: 

Liunard : Léonard
Senta Godela = Senta trula
Mianech = mianuech
Manca : sauf
Budeu : boyau – intestin
Foira : diarrhée
L’escor dau fumarier : la rigole à purin, dans l’étable
Maucòr : malaise
Chambarat : grenier à foin, au-dessus de l’étable
’Bilhat de diumenc : habillé « pour le dimanche »
Tanleu : aussitôt (rappel !)
Sur l’ora : dans l’heure
A plenas banas : sur ses deux oreilles (bana : corne)
Passat-deman : après-demain
Barja : berge de foin
Queraque : sans doute (rappel !)
Tornar dins son èsser : revenir dans son état normal
Barrolon : barreau d’échelle
Barra dau còu : nuque
L’en-passat-deman : le surlendemain

Patric Ratineaud nos fai segre daus textes extrachs dau « Boirador dins lo topin » per André Dexet que son chafre era « Panasòu », per ‘mor qu’era de « Panazol » en Viniana Nauta – Faguet beucòp de publicacions e parlava sus radiò Limòtges – A tornat trobar quauques libretons de las annadas… 1950/1960… Veiqui lo darnier de la seria : "Pas per la vesta…"

Los obriers de «Curatina » lu merdolier eran de cassar la crosta. Ilhs venián de far pompar dins ’na tina, mas avián pas ’chabat. L’i demorava ben d’enguera la meitat a pompar. Lu grand Piare aviá laissat sa vesta sus lu bòrd de la fòssa, e vai te far veire, la vesta tombet dedins ! L’i ’viá ben un bon moment qu’eu desboirava tot sol, emb-d’una percha e ardich que te desboire per eissaiar de peschar ’quela vesta.

Jan e Liunard li crederen ; « Dija, Piare, que desboiras-tu ? Vas-tu tòst venir cassar la crosta ? »

- E, responguet Piare, vautres parlatz bien, mas quò fai pas mon compte ! Ai tombat ma vesta dins la fòssa.

- A, tu te minjas lu fetge per ren. Qu’es pas per ’na vielha vesta pelhandrosa que vas t’empoisonar a desboirar tota la mandinada.

- Qu’es pas per la vesta… la vesta me’n fote, mas qu’es mon cassa-crosta qu’es dedins !

Patric Ratineaud nos fai segre daus textes extrachs dau « Boirador dins lo topin » per André Dexet que son chafre era « Panasòu », per ‘mor qu’era de « Panazol » en Viniana Nauta – Faguet beucòp de publicacions e parlava sus radiò Limòtges – A tornat trobar quauques libretons de las annadas… 1950/1960… Veiqui "‘Na paucha desgordida".

La’pita Mieta, ’na fiera dròlla, bien campada, minharda e tot e tot, s’einuiava a la campanha. Quand la Tots-Sents ’ribet, ’la trobet dau trabalh e se placet a Limòtges. ’La trobet ’quela plaça dins t-una maison borgésa chas un parent de « Chamba de mossur ». ’L’era contenta, la ’pita Mieta.

Lu jorn que ’la rentret dins ’quela plaça, la patrona la viset bien de la testa aus pès e li disset :

- Escota, ma ’pita, tu m’as l’er desgordida, mas quò te fará mestier. Auràs pas lu temps de visar d’ente ven lu vent. Te prevène ma ’pita que chas nos, t’auràs beucòp de trabalh. Qu’es que, ma ’pita, chas nos, som sieis a tabla tots los jorns.

La Mieta que n’era pas esfredada, rasseguret sa patrona sus lu còp :

- O, Madama, vos n’atz gran mestier de portar pena. Lu trabalh me fai pas paur. Chas mos ancians patrons, io balhava a minjar tots los jorns, mandins e sers, a uech vachas e cinc pòrcs…